پیرمردی با قطار به مسافرت رفت. به علت بی توجهی یک لنگه کفش او از پنجره قطار بیرون افتاد.

مسافران دیگر برای پیرمرد تاسف خوردند، ولی پیرمرد بی معطلی لنگه دیگر کفشش را هم به بیرون

پرتاب کرد. همه متعجب شدند. پیرمرد گفت که یک لنگه کفش نو برایم بی مصرف است ولی اگر کسی

یک جفت کفش نو پیدا کند، خیلی خوشحال می شوم. انسان منطقی همیشه می تواند از کاستی ها،

شادمانی بیافریند و با آنچه از دست داده است فرصت سازی کند. آیا ما نیز واقعا منطقی هستیم؟