دل های مردم مانند آهوان رمنده و فراری است برای به دست آوردنشان باید زحمت بکشی و دام محبت بگذاری، باید اهل سازش و نوازش باشی. خودت را برتر از آنها نپنداری اگر می خواهی هم خودت به آرامش برسی و هم دیگران را به سرزمین آرامش دعوت کنی ناچاری در جلسه ای که میروی، در مهمانی ای که دعوت شده ای،در کلاس درسی که هستی با چشم دل، درجست و جوی نقاط روشن شخصیت آدم ها، ثانیه ها و لحظه ها را سپری کنی.

مجبوری بیاد بیاوری که آنها هم در آفرینش با تو و برابر تو هستند و حق دارند که مثل تو، پایین تر از تو یا برتر از تو باشند، به هر شکل دوست داشتنی اند.

مردم حق دارند با تو و نظر تو مخالفت یا موافقت کنند. تا ویژگی های برجسته باطنی ات برایشان روشن نشود تو را نخواهند پذیرفت. باید سیادت معنوی پیدا کنی و شایستگی خقیقی به دست آوری. تازه این ناهمواری ها را که طی کردی، این قله ها را که زیر پا گذاشتی، کار سخت و دشوارت آغاز می شود. این کار سخت و دشوار این است:

" مواظب دل ها باش " که :

در کوی ما شکسته دلی می خرند و بس

                           بازار خود فروشی از آن سوی دیگر است

 حافظ