این پست رو اگه وقت دارین حتما بخونین شاید متحول شین مث خودم!

 

گرفتار عشق شدن ، همان عاشق شدن است؟! چرا می گویند انسان بدون عشق مثل جنگل بی درخت است؟ چون ماهیت جنگل ، به درختان بلند و سر به فلک کشیده اش است ، آیا بدون این درختان باز هم کسی جنگل صدایش می کند؟!
انسان هم همین طور است ، وقتی عشقش را ، ماهیتش را از او بگیری ، معنی اش را از دست می دهد ، شعر می شود نه غزل ، نه قصیده ، نه مثنوی! شعری بر پایه بی وزنی ، شعری بی ردیف ، بی قافیه . شعری که شعر نیست ، نثری است برای آنهایی که نمی توانند شعر بنویسند . نثری که شعرش را رنگ می زنند ، رنگ سپید! ولی ... رنگ ندارد! شعر نیست که رنگ داشته باشد ... انسانی است بی رنگ از پس شعرهای بی وزن و نثرهایی که از همه جا به ذهنش می رسند!
عشق خاکی همین است! زود می آید ، بی صدا می آید ، در یک نگاه بی نگاه می آید ، بدون آنکه بفهمی می آید ، ناخواسته می آید ، راهش نمی دهی ، در را می بندی ، از پنجره می آید!
از خودت می پرسی از کجا آمده؟ به کجا خواهد رفت؟ چه بر سرم خواهد آورد؟ کجایش را خودت می دانی! از آنجایی که نگاهت به یکی از هزاران نگاه گره خورد! به کجا خواهد رفت ، به خودت بستگی دارد . مثل همه کارهای روزگارت که به خودت بستگی دارد! اگر به مغزت برود ، می توانی کنترلش کنی ، مدیریتش کنی . اما اگر به قلبت برود ، خانمان ات را برمی اندازد! بازیچه اش می شوی!
چون از خاک برمی آید ، در خاک ریشه می کند . پرواز یادت نمی دهد! رسم پرواز را هم فراموش می کنی! بالهایت را قیچی می کند و این برای تو یعنی نابودی ، یعنی زمینی بودن ، یعنی شعر بی وزن و بی رنگ ، یعنی جنگل بی درخت ، یعنی ...
ولی تو ای آسمانی! عشقت را ارزان نفروش! معشوق آسمانی ات را با هیچ معشوقی عوض نکن! همین بس که برای دیدنش باید سرت را به سوی آسمان بگیری ، پس سرت را بالا بگیر! معشوقت از همه بالاتر است . از همه دست نیافتنی تر ، از همه دوست داشتنی تر ، از همه مهربان تر .


"سرمشق های آب بابا یادمان رفت

رسم نوشتن با قلم ها یادمان رفت

شعر خدای مهربان را حفظ کردیم

اما خدای مهربان را یادمان رفت"


آسمانی بودن و عاشق خدا بودن چقدر قشنگ است . دنیا ، زندگی و عشقت راقشنگ می کند . نوشته ات را قشنگ می کند . شعرت را قشنگ می کند!
چقدر زیباست فقط برای خدا بنویسی و تنهایی خود را فقط با او تقسیم کنی ... چه کسی بهتر از او؟ کسی که اشتباهاتت را می بخشد و چیزی از دوست داشتنش نسبت به تو کم نمی شود . هر چه بخواهی به تو می بخشد ، بی ریا ، با مهربانی! کاری که هیچ معشوقی از عهده آن بر نمی آید!